Logo

Hier ben ik (meditatie)

‘…hier ben ik’
Genesis 22, 11 SV

Kerk en bioscoop.

Een combi die in christenland niet altijd even vriendelijk was (en is). De komende tijd is er evenwel een mooie gelegenheid om eens op het pluche van een filmzaal te zitten. Een goede vriend of collega van het werk uit te nodigen of als Bijbelkring een avondje bios te pakken.

Onlangs ging namelijk de film HIER BEN IK in première. In de hoofdrol collega-dominee Ad van Nieuwpoort en also starring een hele rij min of meer succesvolle gemeenteleden van het meer of meerder geslaagde Bloemendaal. De omgeving van het villadorp staat garant voor een paar prachtige shots, de muziek klinkt magnifiek, maar vooral de portrettering van gemeenteleden is schitterend; iedereen komt puur uit de verf.

En dan blijkt het 5-sterren en businessclass-decor hetzelfde levensverhaal te vertellen als waar ook ter wereld.
Hier ben ik. Wat is hier en wie is ik en ben ik er wel echt? In de drukte van de carrièrejacht. Als het leven schuurt en scheidt. Er een nieuwe horizon opent, een ontluikende relatie, pasgeboren leven.

De dominee is niet de man met het vingertje, al tikt hij soms stevig op de tafel- of kanselrand. Hij is net zo goed onderdeel van het geheel, soms zelfs te veel, in ook zijn drukte.
Behalve op de momenten van stilte, op de fiets door de duinen, langs het strand, wandelend door het Woord, in de heilige ruimte van zondagse ontmoeting van de gemeente. Twee werelden raken elkaar.
Hier ben ik.
De tekst van Genesis is (ik verklap niet teveel van de film) een rode draad, voor de film en heel het leven. De worsteling van Abraham, de rijke man, die het waardevolste van zijn leven kwijt dreigt te raken. De zoon die aan den lijve ervaart hoe beslissingen van ouder(s) diepsnijdende gevolgen kunnen hebben.
De preek pendelt van tekst naar heden en voert zingeving aan. Geen zoetsappig, gemakkelijk antwoord. De filmdominee durft er in te gaan staan, de gemeenteleden trouwens ook: het is een film met lef. Het meervoud daarvan is ‘leven’.

Het witte doek is altijd ook weer een spiegeling. Hier ben ik.
Ben ik er, durf ik er te zijn, in alle eerlijkheid en kwetsbaarheid, voor de ander en voor mezelf?
Hier, in het leven van alledag, met z’n zorgen en zegeningen.
Ik, niet een ander, maar de persoonlijke vraag.
Ik. Ik alleen, alleen ik?

Hier ben ik.
Is het niet het evangelieverhaal van de mens, die niet wegloopt, maar op z’n plek blijft. Van Jezus die de ultieme kwetsbaarheid draagt, z’n leven verliest om het door de stilte heen weer op te pakken.
Hij is hier voor altijd.

ds. Marius van Duijn